حرفهای دل شکسته........

به طرز عجيب و احمقانه‌ای دلم برايت تنگ است! دلخوشی‌ها کم نيست! آدمهاي دورُ برم هم کم نيستند! مي آيند لبخندی روی لبم مينشانند و ميروند ولي دلتنگی عجيبی هميشه و همه جا همراه من است ... نميدانم اين روزهايت چطور ميگذرد ... نميدانم تو هم دلتنگی يا نه؟! ميدانم که ميخوانی! و ميدانم که نميدانی چقدر اين دلتنگی برايم زجزآور است! آنها که کمتر مرا ميشناسند هنوز هم ميگويند خوش بحالت... چه روحيه اي داری! کاش بلد بوديم مثل تو ساده بگيريم و بخنديم... اما آنها که بيشتر ميشناسند ، ميگويند...

همیشه باید یکی کسی باشدکه حتی اگر به جای کلمات فقط سه نقطه گذاشتی در یک صفحه سفید،بدانی که می داند یعنی چه ! . . .همیشه باید کسی باشد ! تا بغض هایت...

به خیابان که می روم , ناخودآگاه به یاد تو می افتمهمان خیابان قدیمی را میگویم !با چراغ های کم سویش که بعد از رفتنت خاموش شدند!کاش میشد به عقب برگردیم...به روزهای سرد زمستانی که برای دیدن تو از پشت پنجره ی چوبی اتاقت به خیابان می آمدم;روی نیمکت خیس پارک روبروی پنجره اتاقت , ساعتها می نشستمتا لحظه ای تو را ببینم.گاهی سرما تا مغز استخوانم نفوذ می کرد اما تو که میخندیدی,گرم می شدمیادت می آید؟پس به احترام روزهای قدیمی بیا و کمی خودمانی باش!اصلا دوباره بیا و مرا به اسم کوچک صدا بزن!گوشهایت را هم بدهکار حرف هیچکس نکن!بگذار کسی سر از نخ نگاهت درنیاورد!!باور کن این خیابان , تا دلت بخواهدبدهکار قدم زدن های دونفره ی من و توست!اینقدر از نبودنت نوشته ام که دیگر هیچوقت بودنت به خواب شعرهایم همنمی آید!به ان...

به طرز عجيب و احمقانهای دلم برايت تنگ است! دلخوشیها کم نيست! آدمهاي دورُ برم هم کم نيستند! مي آيند لبخندی روی لبم مينشانند و ميروند ولي دلتنگی عجيبی هميشه و همه جا همراه من است... نميدانم اين روزهايت چطور ميگذرد ... نميدانم تو هم دلتنگی يا نه؟! ميدانم که ميخوانی! و ميدانم که نميدانی چقدر اين دلتنگی برايم زجزآور است! آنها که کمتر مرا ميشناسند هنوز هم ميگويند خوش بحالت... چه روحيه اي داری! کاش بلد بوديم مثل تو ساده بگيريم و بخنديم... اما آنها که بيشتر ميشناسند ، ميگويند نفسهايت غبار دارد!!! چشمانت تار است!!! از کجا بگويم ؟! از آغوشهايي که اندازهام نميشوند ؟! لبخند هایی که شادم نميکنند ؟! از آدمهایی که نميخواهم بشتر بشناسمشان ؟! تو دیگر نیستی ......

باز هم به یادت افتادم امروز وقتی از همهء آدمهای مث خودم ، منزجر شدم وقتی کم آوردم وقتی چارهء کارم ، سکوت و نگاه بود کمبودِ دستهای سردِ تو رو حس کردم یا شاید هم نوازشِ پوستِ خنکت دلم تنگ شد واسه لحظهء آرامش واسه نشستن و زول زدن ، به این حرکتِ ساکن تیک تیکِ قلبِ من و شاخه های وجودِ تو دلم طاقت نیآورد پر زد و به خیالِ تو افتاد غرق شدم توی رؤیاهایی که هرگز با تو نداشتم اوقاتی که میشد با هم تجربه کنیم من و تو و این دنیا ، از فاصلهء دور شاید ، یه جور ، عشقِ مرگ ، همیشه با منه نمیدونم اینکه دلم میخواد تو چارچوبِ پنجرهء دوتاییمون ، معلّق بشم ای...

چرا گرفته دلت...مثل آنکه تنهایی... چقدر هم تنها!! خیال میکنم دچارآن رگ پنهان رنگها هستی... دچار یعنی... عاشق... و فکر کن که چه تنهاست اگر ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد همیشه فاصله هست... دچار باید بود...

خسته ام... خسته از تظاهر کردن ... دیگه نمیتونم بریدم...روز به روز خودم با دستای خودم خودمو دارم نابود میکنم...دیگه نمیتونم تظاهر کنم به شادی _ دوست داشتن...هر روز دارم نابود شدن خودمو میبینم و دم نمیزنم چیکار کنم؟؟؟ توانی برام نمونده...

تو که می دانستی با چه اشتیاقی.....خودم را قسمت می کنم....... پس چرا زودتر از تکه تکه شدنم......جوابم نکردی؟؟؟ برایخداحافظی خیلی دیر بود ......خیلی...... خداحافظ تو ای همپای شب های غزل خوانی خداحافظ به پایان آمد این دیدار پنهانی خداحافظ بدون تو گمان کردی که می مانم؟ خداحافظ بدون من یقین دارم که می مانی..... ...